Hoe Mijn Ontmoeting Met Een Wildvreemde Een Eyeopener Werd

De Terugkeer Van De Koning

Sat, 08 Nov 2025 22:49:47 GMT

De herstel van mannelijke zachtheid

Mijn ideale werkdag bestaat uit twee intense knuffelsessies van elk vier uur. Sessies waarin de cliënt en ik samen de diepte in duiken; om de krochten van de ziel te beroeren.

De uitzonderlijke lengte van de sessie (ja, we knuffelen écht vier uur lang) zorgt voor een tijdvervorming, waardoor het gevoel van een aangepaste bewustzijn ontstaat.
Deze bewustzijnsverandering is essentieel voor diepgaand herstelwerk.

In mijn werk met mannen heb ik daar een naam voor gevonden: King Making.

Ik koos die naam omdat mijn werk sterk wordt gevoed door de Jungiaanse leer van archetypen, mythologie en symboliek.

King Making is een emotioneel rijpings- en verzoeningsproces waarbij een (gewonde) man zich herenigt met zijn innerlijk hogere vrouwelijke aspect - zijn Koningin.

Het is een cruciaal transformatieproces, een helende reis, een heilige missie die een man moet ondergaan om uiteindelijk tot zijn ware Koning te worden: het symbool van de geïntegreerde man.
(Er bestaat ook een vergelijkbare, maar andersoortige reis voor vrouwen: Queen Making .)

Het is een proces op zielsniveau dat wordt bewerkstelligd door een staat van langdurige oxytocineverzadiging, ( prolonged oxytocin saturation) een toestand waarin men zich in een ander bewustzijn lijkt te bevinden.

Deze bewustzijnsverandering ontstaat wanneer gedurende een lange periode (urenlang) een hoge en aanhoudende hoeveelheid oxytocine wordt aangemaakt, waardoor een zeer aangenaam, emotioneel-sensorisch plateau wordt bereikt.
Dat gevoel is wat men doorgaans ervaart als een lichte bewustzijnsverandering.

En dat- 100% psychedelica-vrij.
De Amerikanen hebben er een mooie uitdrukking voor: totally blissed out.

Er zijn natuurlijk meerdere wegen naar Rome; en dus ook andere methodieken richting King Making. Ik spreek hier enkel over King Making binnen de context van knuffeltherapie.

Hoe bereik je een staat van geestverruiming zonder geestverruimende middelen?

Het Gereedschap
Het begint met mij: ik ben mijn eigen instrument.
Door middel van zelfregulatie zorg ik ervoor dat ik vóór de sessie op de juiste energetische frequentie zit.
De Ruimte
Mijn werkruimte is mijn tempel. Letterlijk gewijde grond, en die energie is voelbaar.
De Voorwaarden
Onze openingsbelofte voorafgaand aan de sessie creëert 100% vertrouwen, wat op zijn beurt veiligheid schept. Dit is een gesloten kringloop die zichzelf in stand houdt.
De bereidheid van de man om te ontvangen
Symbolisch is de vrouw (het feminiene) de Ontvanger en de man (het masculiene) de Gever, maar ook de Nemer.
In dit proces wordt een brug geslagen tussen ontvangen en nemen, zodat het “ in Ontvangst-Nemen” kan ontstaan.
Toegang tot zijn diepste tederheid
Dit is wat er met een man kan gebeuren wanneer hij langdurig knuffelt met een vrouw, zonder seksuele doeleinden, en extreem veel oxytocine aanmaakt. Dat kan alleen door absolute kwetsbaarheid.

Waarom is King Making zo belangrijk?

“To create loving men we must love males. Loving maleness is different from praising and rewarding males for living up to sexist-defined notions of male identity.”

“The power of patriarchy has been to make maleness feared, and men feel that it is better to be feared than to be loved.”
~ Bell Hooks

We hebben een maatschappelijk probleem dat zich manifesteert als een mannenprobleem.
Wereldwijd lijden mannen én vrouwen onder de gevolgen van een patriarchaal systeem dat ons gegijzeld houdt.

Tot nu toe ligt de nadruk vooral op het herstellen van het leed dat vrouwen is aangedaan door mannen. Maar preventie; het voorkomen van dat leed, staat vergeleken met herstelwerk nog in de kinderschoenen.

Preventie begint, wat mij betreft, bij ons collectief eigenaarschap over het probleem: de socialisatie van mannen.

De wereld heeft liefdevolle, liefhebbende, geheelde mannen nodig.
Krachtige, emotioneel volwassen mannen die hun innerlijke feminiene koesteren.
Koningen.
Mannen die het verschil kennen tussen echte macht en geweld. Power vs Force.

Tederheid als tegengif

Studies tonen aan dat oxytocine en agressie niet samengaan.
Door mijn knuffelwerk met mannen haal ik hun zachtheid naar boven wat toegang biedt tot het ervaren van hun eigen tederheid.

Tederheid is het tegengif tegen geweld.
Wie zijn eigen tederheid heeft omarmd, geeft het door aan anderen.

Zoals een cliënt ooit zei:

“Als een Trump of een Poetin zou ervaren wat ik tijdens onze sessies ervaar, zouden ze geen trek meer hebben in onderdrukking en oorlog.”

Liefdeswerk. Hoe intimiteit en verbinding de wereld kan veranderen .

Sun, 21 Sep 2025 13:55:12 GMT

Wat voedt jou en hoe kijk je tegen wat het betekent om mens te zijn? In deze tumultueuze tijden?

Niets ter wereld had mij zo'n radicale compassie en liefde voor de mensheid kunnen bijbrengen als professioneel knuffelen.

Als ik iets heb geleerd in de zes jaar dat ik dit werk doe, dan is het wel dit:

Vertrouwen is kwetsbaar.
Verbinding is magisch.
Jij en ik zijn in wezen één.

Werken met intimiteit draait om opmerken. Opmerken gaat over afstemming; zowel op mezelf als op de ander. Afgestemd zijn op wat er in mij gebeurt en tegelijkertijd de energieverschuivingen van mijn cliënt aanvoelen.

In de loop der jaren ben ik de kleine dingen, de eigenaardigheden die elke persoon die ik ontmoet, uniek en mooi maakt, gaan waarderen.

Dit opmerken heeft niet alleen mijn manier van zijn in de wereld volledig veranderd, het heeft ook mijn liefde voor de mensheid exponentieel vergroot.

Intimiteit is iemand diep in de ogen kijken; de warmte van elkaars huid voelen. Het zachte gerommel van onze buiken horen, iemands tranen op mijn schouder voelen. Met mijn vingertoppen de suïcidepoging-littekens van de ander traceren, stilletjes de authentieke geur van elke persoon opmerken of samen bulderen van het lachen.

Zelfs de zogenaamd walgelijke dingen, zoals iemand die onbewust met veel speeksel in de mondhoeken praat. Het ontroert me allemaal omdat het menselijk is. Het is allemaal onbetaalbaar.

Intimiteit is ook hoe gaandeweg ons wederzijdse vermogen tot afstemming ( attunement ) zo sterk toeneemt dat onze handen elkaar zonder woorden vinden en verstrengelen.
De manier waarop iemand me bij de deur begroet, diens schoenen uittrekt, en de manier waarop iemand zich aan het einde van een sessie “bij elkaar raapt” om de buitenwereld weer tegemoet te treden.

Getuige zijn van dit alles voelt voor mij als één zijn met God.

Ik heb me nog nooit zo dicht bij God gevoeld als in de armen van een ander mens.

Door de mensheid lief te hebben en een instrument van liefde te zijn, heb ik ontdekt dat God niet in kathedralen noch in de door mensen gemaakte gebedshuizen te vinden is.

God is in jou en mij.

Dus als mensen vragen hoe ik een vreemde kan knuffelen, zeg ik dit: het is het makkelijkste en meest natuurlijke wat er is.

Hier zijn we dan, bewoners van planeet aarde, allemaal vreemden; en toch, allemaal smachtend om gezien te worden. Verlangend om geliefd te worden.

Als je standaard een open hart hebt, creëer je al de voorwaarden voor verbinding.

Intimiteit is verbondenheid. En verbinding met een ander mens geeft houvast, bevestiging en voedt ons.

Intimiteit is heilig. Het is een geschenk van het Goddelijke.
Intimiteit met een ander is gemakkelijk, er is maar één vereiste: je masker en pantser achterlaten bij de ingang.

Wat voedt jou en hoe kijk je tegen wat het betekent om mens te zijn?

Hold Me Tighter

Fri, 25 Jul 2025 13:02:29 GMT

“Hold me tighter”, liefdevolle aanraking in een harde wereld

Twee verschillende keren, afgelopen week, vroeg een cliënt mij tijdens een knuffelsessie of ik hen steviger wilde vasthouden. Ik trok mijn armen voor zover het nog kon, iets strakker om hen heen. De behoefte was voelbaar. Er was veel gebeurd. De sessie was een oase in een dor landschap van verlies, verwarring en gemis.

Woensdagavond, tijdens mijn wekelijkse online intervisie met collega’s uit de VS, vertelde een van hen exact hetzelfde: een cliënt had haar ook gevraagd: “Hold me tighter.”

We stonden stil bij dit opmerkelijke toeval. En bij wat het zegt over deze tijd. Amerika met haar klopjacht op “vreemdelingen” en Nederland met haar aangenomen asielwetten.

Want hoe vaak hebben mensen het lef, juist in tijden van maatschappelijke en persoonlijke onzekerheid, en verharding, om niet voor afsluiting te kiezen, maar voor verbinding?

Voor wie liefdevolle aanraking nooit vanzelfsprekend was- mensen die opgegroeid zijn zonder veiligheid, of voor wie aanraking zelfs pijnlijk of vernederend was- kan een innige knuffel levens veranderend zijn.

We vergeten soms hoe basaal en belangrijk menselijke aanraking is. Voor velen onder ons zit het uitsluitend verweven in de functionele aanrakingen van het dagelijks leven: een handdruk, de huisarts die je bloeddruk opneemt, de opticien die je bril afstelt. Voor sommigen is dit alles wat ze ooit zullen krijgen aan fysieke nabijheid.

Sommige mensen kennen aanraking alleen in de context van geweld of onveiligheid. En juist zij, die daaruit opstaan, verdienen bewondering.

Ik heb diep respect voor mensen die ondanks trauma, afwijzing, verlies en eenzaamheid toch opnieuw kiezen voor contact. Voor degenen die- hoe moe, bang of gekwetst ook, hun hart openhouden, en durven zeggen: “Hou me vaster.”

Want in een wereld die soms bikkelhard, chaotisch en meedogenloos voelt, is dit misschien wel de moedigste vraag die je kunt stellen.

Aan iedereen: hou elkaar alsjeblieft vast.

Letterlijk, figuurlijk. Vaker. Zachter. Steviger.

Ooit Knuffeltherapie Geprobeerd?

Tue, 10 Sep 2024 13:00:45 GMT

Werken volgens het Triadic Model

Tijdens de Cuddlist Core retreat afgelopen augustus in High Falls NY, hebben we de laatste puntjes op de I gezet aan een tweetal trainingen speciaal ontwikkeld voor knuffeltherapeuten en reguliere gesprekstherapeuten die samen cliënten willen gaan begeleiden volgens het zogenaamde Triadic Model.

In de VS waar men het model al geruime tijd heeft omarmd, is dit inmiddels een bewezen en veelgeprezen werkwijze. Daar weten steeds meer reguliere gesprekstherapeuten en lichaamsgerichte therapeuten elkaar te vinden om samen gerichte zorg te bieden vanuit een integrale benadering waarbij lichaam en geest als een worden beschouwd.

Het belangrijkste voordeel van het Triadic Model zit hem in het versterkend effect van de combinatie van twee krachtige modaliteiten. In overleg met de cliënt houden beide therapeuten elkaar op de hoogte van de processen van hun gezamenlijke cliënt. Door elkaar telkens van informatie te voorzien over de uitwerking van hun interventies, krijgen beide aanbieders altijd een actueel beeld van wat er in het leven van de cliënt gebeurt. Aan de hand van de eerstelijns weergave van de cliënt zelf wordt de geboden zorg van alle kanten op maat gemaakt conform de behoeften van de cliënt.

Zo kan een sessie gesprekstherapie een effectieve bedding creëren om heftige emoties te onderzoeken die na een intense somatische sessie met de lichaamsgerichte therapeut zijn ontstaan. Andersom biedt bijvoorbeeld knuffeltherapie een uitstekende basis voor stabilisatie bij traumatherapie. Het beurtelings afwisselen van de verschillende modaliteiten, met inachtneming van de effecten van elkaars werkwijze, vormen de basis van een holistisch proces ten bate van de cliënt. Het spreekt voor zich dat heel veel verschillende therapievormen elkaar prima kunnen vinden, complementeren en versterken dankzij het Triadic Model als container.

Mijn grootste wens is dat dit in Nederland ook onderdeel wordt van ons aanbod en werkwijze binnen de zorg.

Mag Ik Je Aanraken?

Fri, 19 Jul 2024 20:34:07 GMT

Haptonomie en Knuffeltherapie: dochters van dezelfde moeder

Mag ik je aanraken? = Haptonomie

Hoe wil je aangeraakt worden? = Knuffeltherapie

Hoe wil je me aanraken? = Knuffeltherapie

Inmiddels zijn we vele jaren verder en is het aanrakingswerk, (van oudsher handoplegging)- de oudste geneeswijze in de geschiedenis van de mensheid, in zijn moderner jasje niet meer weg te denken uit de samenleving; sterker nog, het is actueler dan ooit. In ons huidige tijdperk van toenemende digitalisering, hyperindividualisme en afname van echt menselijk contact, is aanrakingstherapie in al haar huidige vormen een waar tegengif en een baken van hoop.

Haptonomie(therapeut gestuurd. Doel: opheffen van emotionele en fysieke blokkades) en Knuffeltherapie(cliënt gestuurd. Doel: opheffen van emotionele en fysieke blokkades, plus gehoor geven aan de behoefte aan fysieke genegenheid) zijn wat mij betreft twee dochters van dezelfde moeder.

Hij is v rijwel nergens meer verkrijgbaar maar vandaag heb ik hem eindelijk binnen: het boek Het Lichaam Liegt Nooit, van Ted Troost; oftewel de "Haptonomie Bijbel".

Dit boek is alweer een tijd geleden geschreven maar de levensveranderende voordelen van aanraking wist deze man toen al. Hij verwoordde het ook zo treffend:

"Ik heb gemerkt dat via de aanraking veel problemen en conflicten tussen geest en lichaam kunnen worden opgelost. Goed aanraken betekent via de tast direct contact opnemen met het emotionele centrum van de mens.

Wij hebben allemaal last van de hinderlijke erfenis dat ons levensgeluk wordt belemmerd door het feit dat de aanraking uit ons pakket aan sociale vaardigheden is verdwenen.

Als we er in slagen dat vermogen op te vijzelen, zullen we beter functioneren. We krijgen meer inzicht in onze persoonlijke ontwikkeling en die van anderen. Dat leidt als vanzelf tot een meer open ontmoeting, een beter begrip en een betere kwaliteit van het leven" .

Hoe sta je in het leven wat aanraking betreft en welke factoren hebben je gevormd?

Is Knuffeltherapie net zoiets als Haptonomie?

Thu, 27 Jun 2024 13:22:32 GMT

Is het net zoiets als haptonomie?

Nee, het is volstrekt anders. Bij haptonomie, net als bij de meeste vormen van lichaamswerk, is er sprake van eenrichtingsverkeer: de actie/aanraking komt alleen van een kant; de therapeut. De therapeut is de doener en de cliënt is de ontvanger. De dienst heeft een richting: naar de cliënt.

Bij knuffeltherapie is de dienst ook voor de cliënt; en daar houdt zo’n beetje de inhoudelijke overeenkomsten op.

Bij vormen van lichaamswerk waarbij de therapeut diens cliënt aanraakt; zoals fysiotherapie, massage, haptonomie enz. is de therapeut de enige initiatiefnemer en bepaler van wat er gebeurt en als het ware, de enige “doener”. De therapeut raakt de cliënt aan en voert oefeningen uit met het lijf van de cliënt. Oefeningen waarvan de therapeut vanuit diens deskundigheid bepaalt en voorschrijft dat het goed of passend is voor de situatie van de cliënt. De cliënt raakt nooit zomaar de therapeut aan.

Bij knuffeltherapie zijn zowel cliënt als therapeut actieve deelnemers van het proces; ten bate van de cliënt. Je raakt aan en je wordt aangeraakt. De soorten aanrakingen en waar ze op het lichaam (van beiden) plaatsvinden zijn cliënt-gestuurd maar samen overeengekomen; dat wil zeggen, op verzoek van de cliënt maar met het goedvinden en binnen de grenzen van wat de therapeut bereid is om te doen/geven vanuit diens authentieke JA.

“Noticing that you are noticing, is more important than what you are noticing”.

Knuffeltherapie moedigt de cliënt aan om echt te leren luisteren naar je lijf en vanuit de behoefte van jouw lijf contact te maken.

Het klinkt vrij eenvoudig maar vaak is dit de grootste uitdaging voor de cliënt: het kunnen identificeren van de soort aanraking waar jouw lijf naar hunkert en vervolgens er om vragen. Tegelijkertijd is het ook een uitdaging om nee te kunnen ontvangen (wanneer de gewenste aanraking niet strookt met wat de therapeut bereid is om te geven/doen) en om samen met de therapeut alternatieven te vinden bestaande uit wat de cliënt wenst te ontvangen én wat de therapeut met het volle hart bereid is te geven.

Deze manier van werken vraagt van beide deelnemers een grote mate van kwetsbaarheid, zelfkennis, duidelijkheid, moed en uiterste eerlijkheid. Als therapeut ben je- met je authentieke NEE of JA, een voorbeeld voor jouw cliënt. Je laat hem/haar weten dat je de volledige verantwoordelijkheid draagt voor je eigen grenzen en dat de ander voor jou niet hoeft te zorgen. Door een rolmodel te zijn in het bewaken van de eigen grenzen, nodig en inspireer je de cliënt om ook diens verantwoordelijkheid te nemen in het aangeven van wat wel of niet gewenst is.

Waarom Huilt Men Bij Aanraking

Fri, 12 Jan 2024 15:23:35 GMT

Vragend om liefde

Het begint met een mail.

Lappen tekst waarin men met heel veel woorden vertelt waarom diegene niets heeft met aanraking en “al dat vage gedoe”. Hele verslagen zijn het; waarbij ik me afvraag: waarom neem je zo veel moeite om me te laten weten dat je niets hebt met aanraking?

Ik antwoord altijd met een voorstel om een vrijblijvend online oriënterend gesprek te houden. Zo krijg ik mijn eerste visuele beeld van datgeen wat hun mail al heeft verklapt: een mens in een transformatieproces, iemand in een levenspantser die vreselijk is gaan knellen.

Wanneer we uiteindelijk tot een sessie komen is het altijd raak. De spanning in het lijf is hoog. Zodra we voorzichtig fysiek contact maken, mijn handpalm zachtjes op een trillende buik, beginnen de tranen te vloeien.

Schrijver C.S. Lewis zei: "Houden van is kwetsbaar zijn. Houden van iemand betekent dat jouw hart zeker zal worden gebroken. Als je ervoor wil zorgen dat jouw hart voor altijd heel blijft, moet je het nooit aan iemand geven; niet eens aan een dier. Verpak het zorgvuldig met leuke hobby's en oppervlakkige luxe. Vermijd alle verstrengelingen, sluit het veilig op in de doodskist van jouw eigen zelfzucht. Maar besef dat jouw hart - veilig, donker en bewegingsloos in haar luchtdichte doodskist - evengoed zal veranderen. Zij wordt weliswaar niet gebroken, maar wordt onbreekbaar, onaanraakbaar, reddeloos".

Dus waarom huilt men bij liefdevolle aanraking?

Waarom maakt dit soort aanraking zo veel los bij sommige mensen? Waarom raakt het je, vraag ik hen. Waarom ben je hier?

Er is meestal geen eenduidig antwoord.

Inmiddels noem ik het ´ asking for love´ . Een mens, een lijf dat hunkert naar liefde. Ik heb het hier niet over de romantische variant maar liefde in de meest allesomvattende betekenis van het woord.

Aanraking die doelbewust, langzaam en teder gebeurt, opent je hart. Het is te vergelijken met iemand lang, diep en zonder woorden in de ogen kijken: intens, bloot en kwetsbaar

Knuffeltherapie betekent voor mij Liefdewerk. Het is jezelf volledig aanvaarden en de ander ontmoeten. Het is zeer krachtig en kwetsbaar tegelijk.Tijdens een sessie ervaart men hoe het is om echt contact te maken met een ander (en met zichzelf) zonder beschermlaag, masker of pantser. De ervaring is doorgaans zo eerlijk, zo confronterend, zo liefdevol; het is bijna ondragelijk.

Mag ik bij jou?

Thu, 16 Feb 2023 10:06:02 GMT

Naast de behoefte aan praktische handvatten is er na een traumatische gebeurtenis ook veel behoefte aan troost.

Afgelopen week werd ik gebeld door iemand met de vraag of hij mijn gegevens kon doorspelen naar een vrouwelijke kennis van hem, een recent slachtoffer van verkrachting. In toenemende mate word ik benaderd door zorgprofessionals en leken met dezelfde vraag.

De personen in kwestie blijken telkens vrouwen die slachtoffer zijn geweest van seksueel misbruik. Wat het zo bijzonder maakt is dat dit soort verzoeken de ontbrekende factor binnen het huidige aanbod van reguliere hulp voor deze doelgroep, blootlegt.

De vrouwen waren allemaal goed geïnformeerd, hadden al de juiste wegen bewandeld, of waren er mee bezig: huisarts, POH, CSG, Slachtofferhulp, Veilig Thuis, politie, advocaat, psycholoog, traumatherapie enz.

Wat willen ze dan nog meer, zou je denken.

Allemaal gaven ze aan één ding te missen bij alle hulpinstanties: een bepaalde vorm van menselijkheid. Volgens hen wordt je door alle genoemde instanties zeer goed geïnformeerd en ondersteund met betrekking tot zaken zoals jouw opties, rechten, procedures, behandeling, enz. Je krijgt heel veel praktische informatie maar weinig troost; want daar zijn al deze organisaties en dienstverleners niet voor.

Naast de behoefte aan praktische handvatten is er na een traumatische gebeurtenis ook veel behoefte aan troost . De ontbrekende factor, waar deze vrouwen behoefte aan hebben is een plek en een persoon met genoeg tijd en de juiste benadering, bij wie ze veilig ‘even helemaal uit elkaar kunnen vallen’. Ze zijn op zoek naar iemand in wiens aanwezigheid ze uiting kunnen geven aan de intense gevoelens van pijn, rouw, woede en verslagenheid. En ja, het helpt ze enorm om te weten dat ik ervaringskennis heb.

Ze willen de ruimte om vrijuit te flippen, schreeuwen, wenen, vloeken en schelden maar ook de ruimte om liefdevol en uitgebreid getroost te worden.

Deze vrouwen hebben niet genoeg aan cognitiefgerichte interventies, stappenplannen, goed bedoelde adviezen en wachtlijsten.

Ze willen slechts een veilig kader, inclusief betrouwbaar persoon zodat ze op krachtige, kwetsbare wijze uiting kunnen geven aan hun diepste emoties over datgeen wat hen is overkomen.

Ook dit, is knuffetherapie.

Mag Ik Een Knuffel?

Tue, 03 Jan 2023 13:47:08 GMT

Het verhaal van Frank

Een aantal jaar geleden was ik meewerkend eigenaar van een horecazaak in een kustplaats in Noord Holland.

In de omgeving was er ook een grote psychiatrische instelling en veel bewoners ervan kwamen geregeld bij mij in de zaak, met of zonder begeleiding. Op een dag kwam Frank. Hij ging telkens op het terras zitten maar bestelde niets. Frank was ruim twee meter lang, groot, vies en maakte een verwilderde, antisociale indruk. Omdat hij verder niets verkeerds deed, besloot ik hem te laten zitten, mits hij geen overlast veroorzaakte.

Op een dag heb ik hem gratis eten gegeven. Het ijs was gebroken en wij raakte aan de praat. Frank was in een andere leven ooit bankier geweest en hij had naar eigen zeggen ook een stukje defensie achter de rug. Maar dat was vele decennia geleden. Op sommige dagen was hij goed bespraakt en op andere was er aan zijn verhalen geen touw aan vast te knopen. Hij kwam elke dag even vijf minuten binnen en nam altijd een cadeautje voor me mee. Iets wat hij op straat had gevonden: een herfstblaadje, een eikeltje, een stukje van een rozenkrans, een uit een reclamefolder geknipte smiley. Gratis eten krijgen was niet zijn motivatie, hij wilde immers niet onder de afkeurende ogen van “normale” mensen zitten.

Op een dag vroeg hij het: mag ik een knuffel van je?

Zijn vraag verbaasde me niet. Hij was niet de eerste die mij dit in de zaak had gevraagd. Ik antwoordde nee. Hij vertelde dat hij niet meer kon herinneren de laatste keer dat hij door een ander mens was aangeraakt. Hij bleef het elke keer vragen; eerst een praatje maken maar altijd eindigen met zijn verzoek. Ik bleef vriendelijk weigeren. Op een dag kwam hij binnen. Wederom druk in de weer met zijn wilde verhalen. Er hing dit keer echter een dikke, grijs-groene snottebel aan zijn neus wat blijkbaar ongemerkt was doorgelopen tot in zijn snor. Zonder erbij na te denken, pakte ik een stukje keukenpapier en veegde zijn neus schoon.

Dat was een magisch moment. Zijn ogen sperde open en we keken elkaar recht in de ziel. De tijd leek even stil te staan. Na dit gebaar veranderde iets aan de dynamiek tussen ons. Achteraf denk ik dat wij vanaf dat moment geen stereotypen meer van onszelf waren, maar “echte mensen” werden voor elkaar. Hij bleef vragen om een knuffel en ik bleef vriendelijk weigeren. Op een drukke zaterdag stond ik buiten op het terras een bestelling op te nemen. Ik werd plotseling van achteren gepakt en van de grond getild. Het was Frank. Iedereen op het terras gilde. Ik kan me voorstellen wat voor beeld ze voor hun ogen hadden: een wild, vies beest van een man. Een soort King Kong. Ik schrok me te pletter, maar ik schrok ook van de reactie van de mensen. Ik denk, achteraf, dat ik- door de eigen schrik, de hoge werkdruk van een typische zaterdag, de verontwaardiging van iedereen en tenslotte mijn overschot aan ervaring met grensoverschrijdend gedrag binnen de horeca, het wellicht deels verkeerd heb aangepakt. Ik heb hem flink en publique op zijn sodemieter gegeven en gevraagd nooit meer te komen. Ik zie nog de schaamte en pijn in zijn ogen. Ik heb hem nooit meer gezien. Zijn handeling is op geen enkele wijze goed te praten. Echter, zijn behoefte om als mens te worden gezien, zijn behoefte aan waardigheid, menselijk contact en aanraking kan ik heel goed begrijpen.

Het verhaal van Frank en veel anderen hebben mede bijgedragen tot mijn besluit om het ondernemerschap vaarwel te zeggen en me om te scholen tot gecertificeerd vertrouwenspersoon en knuffeltherapeute. Ik bleek een “talent” (lees: levenservaring) te hebben voor het mens zijn voor een ander mens.

Iedereen, van leek tot zorgprofessional weet instinctief dat liefdevolle platonische aanraking heilzaam is voor mens en dier. Als kinderen geven we vanzelfsprekend gehoor aan onze basisbehoefte aan liefdevolle aanraking/knuffelen. Gaandeweg richting volwassenheid ontstaat er vertroebeling, culturele omgangsnormen en ongemak rondom seksualiteit, waardoor platonisch knuffelen onder volwassenen vrijwel verdwijnt. Het is inmiddels mijn persoonlijke en professionele ervaring dat wat een mens soms nodig heeft geen “behandeling” is, maar enkel liefdevolle aandacht, troost en onvoorwaardelijke acceptatie in de vorm van fysieke genegenheid (knuffelen), al dan niet in combinatie met praten (gehoord worden). Ik heb gezien dat genezing/heling van o.a PTSS ook kan worden aangewakkerd en gestimuleerd wanneer er een veilig kader is om lijfelijke autonomie te hervinden en wanneer een vruchtbare bodem van oprechte genegenheid aanwezig is.
Het uithollen van het zorgstelsel baart mij zorgen; alsmede de toenemende robotisering en virtuele aard (noem het gerust ontbreken) van echt menselijk contact. Aan de huidige aanpak van (psychische)zorg en welzijn valt veel te verbeteren. Ik denk graag met gelijkgestemde professionals na over de toekomst van welzijn en de herstructurering van de gezondheidszorg. Mijn streven is de menselijkheid terug te brengen in de geestelijke gezondheidszorg door onder meer knuffeltherapie welke nog in de kinderschoenen staat, uit te bouwen als een cruciale interventie binnen de gezondheidszorg (terminale zorg, bejaardenzorg, psychosociale zorg, rouwverwerking, eenzaamheid enz) en als een veilige, geaccepteerde vorm van lichaamsgerichte therapie.

Meer informatie is te vinden op mijn website https://the-confidante.nl

*Frank is niet zijn echte naam en hoewel de afgebeelde man hier werkelijk als twee druppels water op Frank lijkt, is dit geen foto van Frank.

Ongewenste Cadeautjes

Tue, 08 Feb 2022 16:28:58 GMT

Over omgangsvormen in een tijd van dickpics en andere ongewenste "cadeautjes".

Het zoveelste grensoverschrijdende gedragsschandaal diende zich helaas onlangs aan. Veel mannen (en vrouwen) zeggen bang te zijn dat je elkaar niet meer een compliment mag geven. Deze angst is begrijpelijk maar volstrekt onnodig wanneer je de Rules of Engagement , de Regels van de Omgang goed begrijpt. Een van de regels gaat over cadeaus. Het belangrijkste aspect van het geven of ontvangen van een cadeau is de vraag: Voor wie is het werkelijk bedoeld?

Dit lijkt vanzelfsprekend maar de realiteit heeft genoeg bewezen dat het niet zo is. Dingen die we beschouwen als cadeau zijn complimenten, voorwerpen, aandacht, advies, een dienst enz.

Alle bovengenoemde geven we meestal zonder eerst aan de ontvanger te vragen of die van ons een cadeau zou willen ontvangen. Vaak wordt het cadeau met blijdschap door de ontvanger in ontvangst genomen. Maar vaak ook niet. Ongevraagde cadeaus zijn soms een probleem en een bron van misverstand. Normaal gesproken is een cadeau iets wat je geeft aan de ander. Het doel van het cadeau is dat de ontvanger iets van jou in ontvangst neemt. Om iets in ontvangst te nemen moet er sprake zijn van een wens van de ontvanger om dit daadwerkelijk te doen. De enige manier om te weten of iemand iets ongevraagds van jou in ontvangst wilt nemen is simpelweg om het eerst te vragen.

Mag ik je een compliment geven over…..?
Mag ik je advies of een tip geven over.....?
Zal ik je helpen met.....?

Wat deze voorbeelden laten zien is dat de actie/cadeau is ontstaan vanuit de behoefte van de gever. De “gever” wil eigenlijk iets ongevraagds geven. Het gaat hier niet om jouw goede intenties, maar om JOUW behoefte om een actie vanuit JOUW kant richting een ander te sturen die daar niet om heeft gevraagd.

De kern van deze transactie is dat het gaat om iets wat de gever als gift beschouwt en dit ongevraagd aan de ander wilt geven. Een gouden regel bij dit soort “cadeautjes” die uit eigen initiatief ontstaan, is dat je altijd EERST moet vragen aan de ontvanger of zij het überhaupt wilt ontvangen en op het antwoord wachten voordat je wat doet. Want het feit dat je iemand een cadeau wilt geven -hoe goed bedoeld ook, wil niet zeggen dat de ander er op zit te wachten; laat staan het klakkeloos van jou moet ontvangen; of er blij mee moet zijn. Wanneer je oprecht een ander ergens blij mee wilt maken, is het logisch om eerst te informeren naar waar je ze blij mee mag maken.

Het probleem met het spontaan geven van ongevraagde cadeaus is dat het alles zegt over de gever. Dit soort cadeaus zijn als het Trojaanse paard: er zit altijd een schaduwcadeau in verstopt; namelijk de behoeftebevrediging van de gever zelf. Het schaduwcadeau is het cadeau die de gever aan zichzelf geeft door zogenaamd een cadeau aan een ander te geven. Het gaat vrijwel altijd om een gevoel van genoegzaamheid. En vaak, al ben je als gever er niet van bewust, het schaduwcadeau is nog groter dan het cadeau voor de ander. Het genot effect van het schaduwcadeau op de gever, is vaak evenredig met de mate van dankbaarheid waarmee zijn cadeau door de ontvanger in ontvangst wordt genomen. Daarom zijn veel mensen beledigd of teleurgesteld wanneer de ander hun cadeau/compliment/ hulp/advies/gefluit enz. niet accepteert: het schaduwcadeau valt dan in duigen en het gevoel van bevrediging blijft uit.

Dus lieve heren, wanneer jullie een brandende behoefte hebben om een foto van jouw geslachtsdeel aan iemand te sturen kun je het best eerst vragen: mag ik je een dicpic sturen?

De vraag alleen met dit soort eigen-initiatief-cadeaus is uiteraard: voor wie is het werkelijk bedoeld? Als je heel eerlijk bent, weet je eigenlijk al het antwoord.

*(Het spreekt vanzelf dat je in een formele (werk)relatie sowieso nooit en te nimmer jouw geslachtsdeel live of als foto aan een ander moet willen sturen.)

Paradise Found

Wed, 14 Jul 2021 11:39:12 GMT

“Wat je zoekt, zoekt jouw ook.” ~Rumi

Toen ik in 2019 startte met vertrouwelijke gesprekken en knuffeltherapie, waren mijn allereerste cliënten zakelijke cliënten.

Mede hierdoor en vanwege mijn bijzondere diensten had ik (on)bewust het idee dat ik vooral een “zakelijk/representatief” imago moest hebben om misleidende indrukken te voorkomen.

Een van mijn eerste cliënten wilde een carte blanche sessie voor de hele dag en vroeg me iets origineels te organiseren. ‘Verras me maar’, was zijn enige verzoek. Op zichzelf is mijn werk al onorthodox; evengoed vond ik zijn verzoek een leuke uitdaging om nog meer impactvol en out-of-the-box te werken.

Het werd een zeer bijzondere off-the-grid dag in een pipowagen op een pracht eiland. Het eiland kon je niet per auto bereiken, slechts per pont. Op het eiland, wat veel had van het paradijselijke Hobbiton uit Lord of the Rings , was er geen autoverkeer. De eenvoudige doch prachtig ingerichte pipowagen had geen wifi. Voor mijn gevoel vlogen er zelfs geen vliegtuigen over het eiland. Alles wat een indicatie zou kunnen geven van het tijdperk waarin we leefde vielen grotendeels weg. De tijd leek stil te staan dankzij de rust en stilte, en de weelderige flora en fauna.

Achteraf gezien is waarschijnlijk hierdoor het zaadje in me geplant. Ik ontwikkelde een hunkering naar een eigen plek verwijderd van alle dagelijkse rompslomp. Na de pipowagen sessie is een halfslachtige zoektocht naar een Paradise Lost ontstaan.

Mijn 1e werkplek, een studio in Alkmaar keek aan de ene kant uit op de Hortus Botanicus en aan de andere kant, op een klein bos. Door de corona werd ik gedwongen deze op te zeggen. Daarna heb ik gewerkt vanuit een flexwerkplek in een bedrijfsverzamelgebouw. Hoewel er op deze locatie eigen werkruimtes te huur waren, voelde de hele constructie niet helemaal oké. Ondertussen speelde ik privé met het idee om een tuinhuisje/pipowagen/tiny house voor mezelf in mijn achtertuin te realiseren.

De bedoeling was een stilteplek waar ik me terug kon trekken. Een woman cave om te schrijven, schilderen, rommelen, yoga beoefenen, dagdromen en tot rust komen. Zoals de Amerikaanse schrijver Virginia Woolf het omschreef: “ a place of one’s own ”. Op 2e paasdag haakte ik eindelijk de knoop door. Ik besloot om deze droom echt te gaan realiseren. De volgende dag werd ik uit het niets getipt over een oude bouwkeet. Samen met mijn partner zijn we gaan kijken. Bij aankomst wist ik het gelijk: dit wordt het; een echte opknapper en een mega project-in-wording. Vanaf het moment dat ik haar zag zijn veel dingen op fortuinlijke wijze op hun plek gevallen. De aanschaf, transport, de hulp van vrienden en buren met nuttige spullen en tips. De bevriende timmerman die voor een kratje bier de elektra aanlegde en andere ingewikkelde dingen voor zijn rekening nam. Waar vindt je nog zoiets?

Paradise Lost, Paradise Found

Ondertussen mochten de contactberoepen weer aan de slag en bleef bij mij de vraag: waar kan ik een geschikte werkplek vinden die de juiste sfeer(rust, laagdrempeligheid, veiligheid en groen) ademt?

Tijdens de renovatie van mijn woman cave viel het kwartje. De juiste werkplek was er al; letterlijk op mijn eigen erf. Een ruimte die ik precies naar mijn eigen hand kon zetten. Paradise Lost werd Paradise Found . Inmiddels werk ik een tijdje vanuit mijn knusse tuinhuis. De flexibiliteit, gunstige ligging, rust, vrijheid en plezier dat het met zich meebrengt voor zowel cliënten als voor mij zijn ongeëvenaard. Een bedrijfsverzamelgebouw is weliswaar representatief, maar gaandeweg heb ik die aannames moeten herzien. Gaandeweg heb ik geleerd dat “representatief” niet perse geschikt is. Voor zakelijke klanten en organisaties ga ik graag op pad. Voor mijn (particulieren)cliënten daarentegen, is een ontspannen en geborgen gevoel cruciaal. De drukke, onpersoonlijke ambiance van een bedrijfsverzamelgebouw had het tegenovergestelde effect.

Nu vanuit mijn achtertuin, heerlijk verscholen tussen de bloemetjes en vogelenzang komen knuffeltherapeute en cliënt heerlijk tot rust.

Wat een feest, wat een rijkdom.

Ook een heerlijke ontspansessie voor jezelf boeken? Kijk voor meer informatie op mijn website the-confidante.nl of stuur een bericht via chinello@the-confidante.nl of 0629338169.

Nee Is Ook Een Cadeau

Wed, 05 May 2021 11:37:55 GMT

Heel veel vrouwen vinden het moeilijk om nee te geven. Heel veel mannen vinden het moeilijk om nee te ontvangen.

Een week geleden had ik een interview met een journalist van het NHDagblad. Zijn eerste vraag was: leert een knuffeltherapeut mensen hoe te knuffelen of knuffelt ze mensen?

Goeie vraag.

Een knuffeltherapeut faciliteert de gelegenheid om op een veilige manier gehoor te geven aan de menselijke behoefte tot genegenheid en aanraking. “Faciliteert de gelegenheid” houdt in dat knuffelen niet per se plaats hoeft te vinden; maar dat de ruimte er voor aanwezig is. Ik leer mensen niet hoe te knuffelen want iedereen kan het. Het is een aangeboren instinct.

De belangrijkste onderdeel van het werk van een knuffeltherapeut is niet eens knuffelen, maar het creëren van een veilige “arena” waarin die cliënt voldoende vertrouwen ervaart om zijn masker af te zetten en kwetsbaar durft te zijn. Deze arena creëert de knuffeltherapeut met 3 instrumenten: 1. Consent, 2. (Respect voor) Grenzen en 3. Zorgvuldigheid (van handelen).

Een goede knuffeltherapeut leert je hoe je Nee kan geven en ontvangen als een cadeau.

Nee. Nee. Nee. Het is zo fijn om nee te kunnen zeggen. Tijdens de screening, welke onderdeel is van mijn gratis en vrijblijvende kennismakingssessie, ga ik samen met de cliënt op onderzoek naar de betekenis van Nee. Ik laat vooral nieuwe cliënten veelvuldig oefenen met nee zeggen want nee is ook een cadeau

Heel veel vrouwen vinden het moeilijk om nee te geven. Heel veel mannen vinden het moeilijk om nee te ontvangen.

Beiden leer ik het belang van een goede Nee te ervaren. Ook dit is een belangrijke onderdeel van mijn bedrijfstraining en presentatie als Vertrouwenspersoon Ongewenste Omgangsvormen.

Nee schept duidelijkheid en eerlijkheid. Nee laat je weten waar de grenzen zijn. Opdat je Ja kraakhelder kan onderscheiden en er hierdoor, vol overgave, zorgeloos van kunt genieten.

Chinello Ifebigh (voormalig MKB’er) is een gecertificeerd extern vertrouwenspersoon voor organisaties binnen diverse sectoren. Daarnaast heeft ze een praktijk voor particulieren waarbij zij werkzaam is als gecertificeerd Knuffeltherapeut en Psychosociaal Ondersteuner. Zij is de ontwikkelaar van de Cliënt Nurturing Method®. Een unieke en zeer effectieve methode welke de druk van de ketel haalt; en door middel van nurturing, een boost geeft aan het algehele welzijn van de cliënt. Voor meer informatie raadpleeg haar websites. Zakelijk: chinelloifebigh.com Particulier: the-confidante.nl

Dus Je Bent Knuffelcoach

Fri, 26 Mar 2021 09:49:41 GMT

Waarom valt er in onze samenleving altijd iets te "repareren?"

"Dus je bent knuffelcoach?

Als ik een euro zou ontvangen voor elke keer dat iemand me deze vraag stelde zou ik niet meer hoeven werken. Wat me vooral verbaast is het gemak waarmee het woord “coach” telkens aan vele beroepen wordt gekoppeld, want vooral in de westerse wereld en in toenemende mate ook elders, is er een coach voor alles in het leven.

Hoe is het zover gekomen dat we een ander nodig hebben om ons te leren hoe mens te zijn? Volgens het woordenboek is een coach iemand die een ander traint en instructies geeft met het oog op een te behalen doel. Bij deze definitie rijzen bij mij een hele rits vragen te boven.

Is alles in het leven maakbaar
Wat is succes
Wat is geluk
Waarom valt er in onze samenleving altijd iets te “repareren”
Waarom zijn we zo " performance " gericht
Is het oké om alles wat je niet bevalt te willen veranderen
Is het nog toegestaan om onvolmaakt te zijn
Is het wenselijk om altijd meer of beter; of altijd de beste, meest geupdate versie van alles en jezelf te willen
Waarom is het zo belangrijk om “geslaagd” te zijn, of in ieder geval zo te lijken
Waarom moet je- al dan niet met behulp van een ander, altijd streven om beter te worden of presteren
Waarom zijn we ondanks alle autonomie, keuzevrijheid, toegang tot kennis en welvaart, altijd nog zoekende
Waarom zijn we zo angstig, zo eenzaam en massaal aan de antidepressiva
Waarom kunnen we niet gewoon zijn

Nee ik ben geen knuffelcoach.

In mijn vakgebied van mensen liefhebben valt er niets te coachen. Bij mij ga je gegarandeerd niets leren over hoe beter te presteren of een winner te worden. Hier geen vijf-stappenplan naar meer. Ik leer je 100% niets over hoe jouw leven optimaal op de rit te krijgen of de ”geheimen” tot een succesvol, glansrijk en geslaagd leven. Bij mij is het allemaal heel simpel. Er is geen agenda, geen SMART, geen to-do lijst met speerpunten.

Je komt bij mij in jouw schitterende, onvolmaakte volle ornaat om veilig te kunnen lachen en huilen. Om genegenheid te geven en ontvangen. Om samen weer mens te zijn met een medemens. Meer niet.

En dat is ook meer dan genoeg

Wie Gaat Ooit Van Me Houden?

Wed, 10 Mar 2021 19:09:26 GMT

Andermans pijn, verdriet, eenzaamheid en uitzichtloosheid. Het went nooit.

Gisteravond heb ik mijn zestienjarige ASS dochter huilend in mijn armen gehad.

Ze was ontroostbaar omdat haar allereerste verkering, na drie weken plotseling werd beëindigd. Voor de context, mijn dochter is een extreem gevoelig en verlegen persoon met een autisme spectrum stoornis, die zeer onhandig is in het sociaal verkeer. Hierdoor leidt ze een vrijwel volledig teruggetrokken bestaan welke zich voornamelijk achter haar beeldscherm afspeelt. De jongen had ze online ontmoet. Ze hebben maandenlang online met elkaar gepraat en daarna is hij drie keer vanuit Zuid Holland naar ons in Noord Holland op bezoek geweest. Hij heeft hierna besloten dat de afstand te groot voor hem is om de verkering te behouden.

Urenlang heeft ze liggen kermen van verdriet. De opsomming van haar pijn werd teruggebracht tot deze 2 kreten die ze telkens bleef herhalen:

Wie gaat ooit van me houden met mijn autisme?
Maar ik wil zo graag geknuffeld worden!

Ik schiet vol, nu, bij het opschrijven van deze woorden. Beroepsmatig heb ik ze zo vaak gehoord. Echter, de pijn, verdriet, eenzaamheid en uitzichtloosheid achter deze woorden wennen nooit.

Er zijn zoveel mensen die weinig liefde hebben gekend. Zoveel mensen die verlangen naar liefde; die door allerlei redenen, levenservaringen en beperkingen vrezen de liefde niet waardig te zijn. Mensen zoals mijn mensenschuwe dochter, die ondanks haar autisme evengoed een meisje van zestien is met normale verlangens naar contact, romantiek en koestering van een leeftijdsgenoot. Of cliënten die niet meer weten hoe in contact te komen met anderen; mensen met trauma die wel willen, maar de taal van het “hoe contact aan te gaan, hoe te verbinden” niet meer kunnen/durven- of nooit adequaat hebben leren spreken. Mensen met een zeer gering gevoel van eigenwaarde, die denken dat ze te onvolmaakt zijn om ooit geaccepteerd of geliefd te worden. Er zijn zoveel mensen die simpelweg het gevoel niet kennen gewild, gekoesterd en geliefd te zijn. Zo veel mensen die al jaren of zelfs nooit liefdevol zijn aangeraakt.

Er is zoveel stil leed.

Wanneer ik dreig te verharden door de wreedheden op social media, door allerlei dagelijkse misverstanden en frustraties; wanneer ik weer eens een afschuwelijk verhaal lees, of een filmpje zie van de overvloed aan wreedheden welke we elkaar al te graag aandoen, denk ik aan de pijn achter deze twee bovenstaande zinnen. Ik voel hoe mijn hart als een gesloten vuist, zich weer langzaam ontspant en opent.

Dan weet ik weer waarom ik dit werk doe.

How To Liefhebben

Sun, 20 Dec 2020 21:39:13 GMT

Hoe heb je geleerd wat liefde is?

Iemand vroeg me ooit: vertel eens iets over jouw leven. Welke gebeurtenissen hebben jou gevormd?

Het was heel lang geleden. Wij waren aan het wandelen. Hij was een hoge pief. Een gerenommeerd adviseur van Nederlands topbestuur. Hij had in zijn succesvolle carrière al heel wat gezien en flinke bergen verzet. Dat hij zomaar een uurtje vrijmaakte om naar mijn levensverhaal te luisteren was voor mij een ongekende eer. Maar dat was lang geleden; toen ik nog onder de indruk kon raken van iemand’s CV en connecties. Toen ik dacht dat zo’n Tsjakka-type mij wat te vertellen had, of iets waardevols kon toevoegen aan mijn leven.

Ik vertelde hem een, twee, bijna drie dingen over mijn leven. ‘Hou maar op’, onderbrak hij mij uit het niets. Ik dacht dat hij het retorisch bedoelde en probeerde verhaaltje drie af te ronden. Maar hij meende het. Hij begon te schreeuwen tegen me.

‘Stop! Stop! Hou maar op! Sorry hoor, maar dit kan ik niet meer aanhoren!’ Hij deed zijn handen over zijn oren en bleef schreeuwen. Ik schrok en viel gelijk stil.

‘Gaat het met je’, vroeg ik. Maar hij hoorde me niet eens. Het ging niet goed met hem; want volgens hem had hij door mijn verhalen acute rugpijn gekregen. Hij kon geen stap meer verzetten. Hij verging van de pijn en is ter plekke kreunend en kermend op het bospad gaan liggen. Hij rekte en strekte zich al liggend, en deed een aantal yoga oefeningen. Voorbijgangers keken ons vreemd aan.

‘Gaat het wel goed met u, meneer?’ vroegen sommigen. Zij hadden hem wellicht ook horen schreeuwen. ‘Ja hoor’, antwoordde hij. ‘Ik heb alleen een knoop in mijn rug’.

Hoe blijf je overeind?

Ik stond er compleet verdwaasd bij. Het voelde alsof ik in een heel slechte B-film was beland. Ik slikte mijn verhalen weer in.

Jammer, want het had me best moeite gekost om deze moeilijke, intieme dingen op te rakelen en ik was eindelijk lekker op dreef. Met een ferme hand drukte ik mentaal de deksel op mijn Pandora’s kistje dicht.

Even verderop was een bankje. Wij zijn er stilletjes gaan zitten. Inwendig gebeurde er van alles met me. Dingen zoals voetstukken die zomaar tot gruis verbrokkelde; met gillende, exploderende mensen die ervan af vielen, tot stof verpulverde en met de wind weggeblazen werden.

Hij wilde eindelijk toch iets weten. ‘Hoe ben je zo geworden’, vroeg hij. ‘Hoe ben je geworden zoals je bent? Hoe ben je nog een mens? Hoe kan je nog rondlopen en functioneren na wat je me verteld heb? Hoe kan je nog liefhebben? Hoe heb geleerd wat liefde is?’

Ik heb een nietszeggend antwoord gegeven. Ik kon- of wilde destijds geen antwoorden meer uitbrengen.

Maar zijn vragen hebben indruk op me gemaakt en zijn me altijd bijgebleven. Ik stel mezelf en anderen zo nu en dan dezelfde vragen.

Hoe kan je nog liefhebben ondanks alles wat je hebt meegemaakt? Hoe blijf je overeind; dag in dag uit, ondanks alle onnoemelijke tegenslagen? Hoe blijf je hoopvol? Hoe houd je het in godsnaam vol?

Doorgaan met doorgaan

Wat blijkt, is dat het antwoord geen openbaring is. Er kleeft geen enkel aha-moment aan vast. Je houdt vol door vol te houden. Meer niet. Door keihard op je smoel te gaan, janken tot je erbij neervalt en daarna telkens weer - hinkelend en gehavend - onder je eigen bloed, snot en smurrie, terug de arena in. Er is niets heldhaftigs aan maar tegelijkertijd is het een fokking heldendaad. Er klinkt geen episch of romantische muziek in de achtergrond. Het is met angst en beven opnieuw een auto instappen en weer rijden; nadat je de jouwe total los heb gereden, opdat je niet overmand wordt door een allesverlammende angst.

Tsjakka.

Ik ben deze hoge pief evengoed dankbaar. Dankzij hem heb ik op onvergetelijke wijze een belangrijke les over mezelf geleerd. Dankzij hem drong het eindelijk tot me door hoe sterk ik was. Eindelijk kon ik zien hoe ALLEMACHTIG FOKKING STERK ik was; met mijn nul connecties, bescheiden CV en kut jeugd.

Hoe “doe” je opstaan en rondlopen ondanks dat het leven jou keer op keer onderuit haalt?

En hoe kun je, ondanks alles, nog altijd liefhebben?

How to Liefhebben

Wat ik geleerd heb is dit: het vermogen tot liefhebben is het mooiste en moeilijkste wat er is.

Liefhebben doe je door alles te trotseren en jouw hart keer op keer te openen en soms te laten breken. Door elke dag met je twee handen diep in jouw borstkas te reiken en jouw kloppend hart eruit te pakken en haar aan de wereld te bieden. Door elke dag te zeggen: hier is ze. Hier is mijn hart. Hier is mijn vreugdevolle, boze, beurse, verdrietige, wantrouwige, kwetsbare, nieuwsgierige, tere, trotse, liefhebbend hart.

Hier is mijn grootste geschenk. Pak haar aan. Omdat de enige functie van een hart is liefhebben. Omdat een liefhebbend hart vrij wil zijn. Een liefhebbend hart wil niet behuisd worden, of voor ‘haar eigen veiligheid’ in een kooi worden gestopt. Zij wil groeien en uit haar voegen barsten. Ze wil welig tieren; en kruipen waar ze niet gaan kan. Ze wil proeven en ruiken en kloppen en tasten. Datgene doen waarvoor zij geboren is om te doen.

Omdat de ellende begint waar het liefhebben ophoudt.

Een Dag Uit Het Leven Van Een Geestelijk Verzorger

Wed, 02 Dec 2020 17:06:32 GMT

Een dag uit het leven van een geestelijk verzorger: hoe een ontmoeting met een wildvreemde een eye opener werd

Twee van mijn favoriete plekken om tot stilte te komen zijn het kerkhof aan het einde van mijn straat en de Onze Lieve Vrouwe Kapel in Heiloo. Het voordeel van de kapel ten opzichte van het kerkhof is dat je bij slecht weer in de kapel altijd droog zit. Hoewel ik allang niet meer praktiserend ben, voel ik nog altijd een aantrekking tot de rituelen, mystiek en gregoriaanse muziek wat zo kenmerkend is voor het katholicisme.

Afgelopen maandagochtend ben ik naar de kapel gegaan. Zoals ik hoopte, was het er leeg. Ik stak een kaarsje op voor mijn moeder en ging ergens halverwege zitten.

Ik zat er nog geen 5 minuten toen er een hoogbejaarde vrouw binnenkwam.

Ze was slecht ter been en liep moeizaam de kapel in. Ze stond even stil en keek om zich heen. Er was een overschot aan lege zitplaatsen, maar raad eens waar de vrouw ging zitten? Ze schuifelde recht op me af en kwam naast mij zitten. Automatisch groette ik en we raakte in gesprek.

Ze bleek oorspronkelijk Canadees te zijn. Toen ik afscheid wilde nemen vroeg ze naar mijn beroep. Ik keek haar recht in de ogen en zei,

I am a Confidante. A Confidante? That’s a very important job! Zei ze. Dat is iemand aan wie je je geheimen en problemen toevertrouwt. Hoe werkt dat als beroep, wilde ze weten. Heel even aarzelde ik. Onbewust liet ik me afremmen door mijn eigen vooroordelen. Ik dacht: een vrouw van rond de 80, zichtbaar religieus dus oerconservatief, misschien wel een van de nonnen van het nabijgelegen klooster. Die zal me ongetwijfeld raar vinden.

Ik zocht in haar ogen naar sporen van afkeur maar zag alleen vriendelijkheid.

Meer menselijkheid in een harde wereld

I really listen to problems and private thoughts of people who need someone to talk with. I make a deep and enduring connection with them based on integrity and trust. I make people feel loved and appreciated, welcome and less lonely. I do everything I can to let them feel that they matter. I spend quality time with people who need someone outside their social circles to be with. Also, if they want to experience the pleasure and comfort of real human connection on a deeper and physical level, I hold and cuddle them in my arms.

Ze keek me aan en in haar ogen zag ik tranen en een glimlach. My Goodness! You are a modern samaritan! riep ze. Nee zei ik, ik word er voor betaald. Ik ben geen samaritaan. Eventjes was ze stil en ze keek om zich heen. Then you are like this place. You are a chapel. A safe place where people can go to. You are a human sanctuary.

Haar woorden kwamen bij mij keihard binnen. Ik werd stil van de herkenning. Ik ben een menselijk toevluchtsoord. Wat een ontdekking.

Kom zei ze, help me eens even omhoog. Geef me jouw arm. Ik wil een kaarsje aansteken. We stonden op en liepen samen naar de kaarsen. Ze stak er een op. This one's for you my dear; The Human Sanctuary.

Everybody Needs Somebody: An ode to kindness.

Mon, 28 Sep 2020 06:59:56 GMT

Sometimes all you need is just one person.

‘What would you do if I sang out of tune?
Would you stand up and walk out on me?

Lend me your ears and I’ll sing you a song,
I will try not to sing out of key…..’

~ Joe Cocker

For many people, for many reasons, this year has been a challenging one. I, for my part have had my share of challenges and then some. When I thought that things could not get worse, I discovered that no matter how low you go, there is always an unexplored basement. I lost a lot this year. I discovered that I am not as strong as I would like to be; and yet that I am stronger and more resilient than I could ever have imagined.
Along the way, I lost people. Some to death, others to irreconcilable differences. Both experiences equally painful. I lost much that seemed important. Things I assumed were vital aspects of my personhood: my definitions of success and well being. When- at the darkest moments, when it seemed that my reserves were depleted; when my hands, my head and my heart stood empty at last, and freed of all the noises of fear and ego; an open space came into existence. A space in which I could allow my self to receive. In retrospect, I can see now that this space was my first gift to myself. The first step on the journey back home.
From this perspective, I know that besides losing, I have also gained immeasurably this year. I have gained in ways that would have never been possible without this open space. Hence, my word of the year is Surrender.

I learned how to surrender to elements beyond my control. I learned how to surrender to the loving kindness of people around me. My kids, my loving partner, my family, my elderly neighbors who all kept me alive. I learned from people like my friend Ruth, who reminded me of the delights to be found in the Small, after the Big are out of the way. Even the plants in my garden, the trees, the frogs, beetles, spiders, earthworms, ants, butterflies and the bees; touched me in ways I cannot articulate. Nature conspired with all her children to reach me. I was shown a mercy; a universal, wordless kindness which I had become impervious to. A mercy which I would have been incapable perceiving, had I not experienced such loss.

Sometimes all you need is just one person.

One friend. One single person to show up for you in the tiniest of ways. One person who performs a single random act of kindness by which lo and behold; you are lifted up. And your heart swells and brims with humility, with radiance, with gratitude. I was lucky. I had more than one person. I am still reeling silently from all the loving which I was fortunate to receive in the most unexpected places. I am fuzzy soft with wonderment as to what on earth I did to deserve it all. I call to mind the beautiful lyrics of a simple yet profoundly powerful song from the movie The Sound of Music.

   Perhaps I had a wicked childhood
   Perhaps I was a miserable youth,
   But somewhere in my youth, or childhood,
   I must have done something good.

   For here you are; standing there, loving me,
   Whether or not, you should
   So somewhere in my youth or childhood,
   I must have done something good.

If I were to name the one true thing in my life, at this moment, It would be this: The impossible was made possible. The unbearable bearable; the void became lush and replenished. Tender and trembling, filled with potential; all because someone cared enough to touch me. Because I was offered- and I accepted a little help from my friends.

Unfinished Business

Thu, 09 Jul 2020 13:46:35 GMT

With whom or in what aspect of your life do you have unfinished business? Why?

An unfinished business is an incomplete circle, recognizable by it’s one outstanding characteristic: the lack of (a sense of) closure; the absence of culmination. An unfinished business is an absence of answers; a missing piece of one’s soul or property or story.

Having unfinished business with a person or a situation means that we have an energetic attachment to an old relationship, an unfulfilled promise or an unresolved issue.
Unfinished business fills one with tension and a profound restlessness. It is an emotionally charged state of perpetual transition: a journey without destination. An unfinished business is like a black hole. It eats energy and drains you.
You know you have unfinished business with something or someone when you experience one or more of the following:

Inconsolable grief

Regret

Inability to move on

A constant sense of “If only”

A reluctance to explore the subject

A (mental) obsession with the subject

An unmet need

One can attempt to resolve unfinished business by actively exploring the past and by confronting the person(s) involved in one's unfinished business. The outcome of this method is uncertain: what counts for you as unfinished business may not hold true for the other person. Very rarely can other people provide us with the validation or answers we so desperately seek.

It is rarely possible to resolve an unfinished business solely with the source of the situation.

Often the resolution of an unmet need or validation is no longer technically or geographically possible when a person is involved. This means that one has to resolve the unfinished business by alternate means of closure such as rituals, conversational sessions, empty-chair dialogue or systemic work.

Whatever means is employed, the goal is always the same: finding and experiencing a sense of closure. The good news is that closure, also known as acceptance and peace of mind, can be achieved from alternate sources other than the original cause of the unfinished business.

As humans, we are innately capable of giving ourselves the validation and redemption necessary to complete the cycle and finish an unfinished business.

De Perfecte Zondebok

Fri, 01 May 2020 13:34:01 GMT

Schaamteloze gedachten, een bedrieglijke aard en een ziekelijke nieuwgierigheid.

Volgens de Griekse mythologie, droeg Zeus Prometheus aan om de mens te scheppen. Prometheus schepte een mensheid, welke in het begin uitsluitend uit mannen bestond. De mannen leefde in wat bekend stond als het gouden tijdperk van de mensheid: Alles ging zijn gangetje, de wereld was stabiel. Her en der ontbrak het aan kleine comforts. De mannen hadden wel eens honger; soms was het er een beetje koud maar dat mocht geen naam hebben. Ze leefde tevreden in hun mannenwereld vol vlijt en ambacht en onwetendheid.
Prometheus hield echter heel veel van zijn schepsels. Uit liefde besloot hij om de mens een verboden cadeau te geven: Het Vuur. Vuur om te koken, om zichzelf te verwarmen. Vuur om de aarde te beheren en om ijzer te temmen. Om gereedschappen en wapens te maken. Vuur om zich van de dieren te onderscheiden.

Door zijn geschenk aan de mensheid ontketende hij echter de toorn van eindbaas Zeus. Deze besloot de mensheid te straffen met de ergste en meest genadeloos denkbare straf. Met behulp van alle andere goden schepte hij zijn straf: De eerste vrouw. Een sterveling.
Venus gaf haar schoonheid, Vulcanus creëerde haar prachtige lijf. Apollo gaf haar een gouden stem. De andere goden gaven haar charme, intelligentie en moed. Om de straf ingewikkelder en allesverwoestend te maken, gaf de sluwe Hermes boodschapper van de goden, haar ‘schaamteloze gedachten, een bedrieglijke aard en een ziekelijke nieuwsgierigheid’. Ze noemde haar Pandora.

The plot thickens vanaf hier.

Voordat ze op aarde werd gezet, gaf Zeus haar een cadeau om mee te nemen: een grote vaas met en zware deksel. Vanaf hier menen we te weten wat er daarna gebeurde. Door haar ziekelijke nieuwsgierigheid heeft ze de vaas geopend en daarmee ellende ontketend in de mannenwereld. Alle problemen, ziektes, pijn; alle shit op de wereld is de schuld van de vrouw. (Interessant om te noteren dat ook de christelijke religie het verlies van de universele onschuld en het ontstaan van ellende in de wereld aan de vrouw toerekenen.)
Pandora, geheel in de stress, sloot de vaas weer snel; maar het kwaad was al geschied. Volgens de overleveringen bleef er een ding achter in de vaas: de Hoop. Mijns inziens is het niet de Hoop geweest wat er achter is gebleven. Want op aarde, in het hart van de mensheid leeft er net als ellende- net als het goede en het kwade, altijd nog hoop. Wat er achter in het vaas is gebleven is iets veel groter en gevaarlijker en brutaler dan hoop.

Niemand steekt een kaarsje aan om het vervolgens achter een deur te verstoppen. Het doel van licht is meer licht genereren. Opdat onze ogen zullen openen en wij het goddelijke in elkaar zullen aanschouwen.
Pandora betekent: “Zij met alle gaven”; of “Zij die alles geeft”. Pandora, de eerste vrouw op aarde: een volmaakt, edoch vervloekt schepsel. De perfecte zondebok. Vervloekt om haar nieuwsgierigheid, haar brandend verlangen om meer te weten. Vervloekt om haar verlangen om voor zichzelf te denken; om verder te kijken dan haar neus lang is. Vervloekt omdat haar verlangen naar het onveilige onbekende groter was dan de gouden kooi van het bekende. Zij gaf de wereld alles, vanuit de diepte van de aarde. Vanuit de Kelder; de geboorteplaats van de ziel. Vanuit de baarmoeder.
Waarom is er naast het goede ook het kwade in de wereld? Welk nut heeft een veilig leven zonder avontuur, als er niets te leren valt? In de kern van de ziekte schuilt ook de genezing.
Achter in de vaas van Pandora ligt de sleutel verstopt. Het allerlaatste, machtigste en gevaarlijkste cadeau van Prometheus aan zijn geliefde mensheid: de bewustwording van onze eigen goddelijkheid. Marianne Williamson kon het niet mooier verwoorden:

Onze diepste angst is niet dat we onvolmaakt zijn

Onze diepste angst is dat we immens krachtig zijn

Het is ons licht, niet ons duister dat ons het meest beangstigt.

3 Waarheden 1 Leugen

Sun, 26 Apr 2020 18:28:05 GMT

Omgaan met mythevorming wanneer je een ongebruikelijk beroep hebt.

Regelmatig schrikken mensen wanneer ik vertel wat ik doe. Soms proberen ze het te verbergen maar ik ben inmiddels expert geworden in het bespeuren van de allereerste schrikreactie. Die ene split second wanneer wenkbrauwen omhoog gaan en pupillen opensperren ontgaat me niet meer. Door mijn credo “ Those who are easy shocked should be shocked more often ”, ga ik altijd het gesprek aan. Wat volgt is altijd een interessant gesprek waarbij de ander en ik er achter komen welke associaties, vooroordelen, beperkingen en verlangens achter de opgetrokken wenkbrauwen schuil gaan. Mijn uitleg over vertrouwelijke gesprekken begrijpt men. Waar iedereen het meeste van wilt weten is over professioneel knuffelen. Hoe, wat, waar, wie en wanneer. Het is dermate een out of the box interventie dat er paradigmaverschuiving nodig is, eer men het kan begrijpen.
Om vertrouwen en intimiteit te creeren, maar vooral om het ijs te breken, gebruik ik in mijn werk soms het spel: 3 Waarheden en 1 Leugen. De cliënt en ik vertellen elkaar 3 waarheden en 1 leugen over onszelf. De ander probeert erachter te komen welke de waarheden zijn en wat de leugen is. Dit spel werkt vaak op de lachspieren en is een aangename manier om elkaar te leren kennen. Om het virtuele ijs te breken en de virtuele drempel te verlagen; maar vooral om het tipje van de virtuele sluier te lichten, vertel ik nu aan de lezer 3 waarheden en 1 leugen over mijn werk als Bijzonder Vertrouwenspersoon en Professioneel Knuffelaar.

3 Waarheden:

1. Professioneel Knuffelen heeft niets met seks te maken

Ik val gelijk met de deur in huis. Professioneel knuffelen is een volkomen platonische dienstverlening. Het gaat om een vorm van lijfelijke genegenheid zonder praktisch nut: het is niet medisch, seksueel, functioneel, noch sportief. Waar het om gaat is genot en geborgenheid. Aanraking tussen 2 (aangeklede!) volwassenen buiten de hierboven als “nuttig” aanvaardbare contexts, schijnt voor de gemiddelde Nederlander dankzij de seksualisering van de maatschappij en een cultuur van diepgeworteld Calvinisme, heel moeilijk te vatten.

2. Aandacht makes the world go round

Positief of negatief, iedereen weet dat alles wat je aandacht geeft floreert. Aandacht is een van de schaarste commoditeiten van onze huidige tijd. Het vak van een bijzonder vertrouwenspersoon houdt in: liefdevolle aandacht geven door er belangeloos, oprecht en zonder oordeel te zijn voor de ander. Het vraagt- nee eist, dat ik mezelf altijd 100% meeneem naar de sessies zonder achter maskers en andere vormen van pretenties te schuilen. Deze vorm van aandacht valt ook onder het begrip Radical Empathy : Mens zijn voor een medemens.

3. Professioneel Knuffelen gebeurt alleen met wederzijdse consent

Inderdaad. In tegenstelling tot alle andere beroepen waar er sprake is van aanraking, staat het de professionele knuffelaar vrij om net zoveel als de cliënt van de aanraking te genieten. Sterker nog, cliënt en dienstverlener spreken telkens af voor de aanvang van een sessie dat ieder nooit de ander zal aanraken zonder een mondelinge toestemming en dat ze nooit iets zullen verdragen wat onprettig voelt. Ze beloven elkaar dat beiden te allen tijde zonder een reden te hoeven geven, STOP zeggen wanneer iets als onprettig wordt ervaren. Het mooie hieraan is dat je gelijk de punten: respect voor grenzen en consent hiermee af vinkt. Hiermee creëer ik altijd een veilige speelruimte voor mijn cliënt waarbinnen zij/hij zich vrijelijk kan bewegen. Dit is de essentie van professioneel knuffelen. Mijn deskundigheid bestaat uit het creëren van deze heilige speelruimte.

1 Leugen

1. Dit werk is gemakkelijk om te doen.

Het vak van Bijzonder Vertrouwenspersoon en Professioneel Knuffelen is alleen geslaagd wanneer je in staat bent om te werken zonder maskers. Dat wil zeggen open, direct, kwetsbaar en helder in handelen en intentie. Werken zonder maskers is het moeilijkste wat ik tot nu toe in mijn leven heb gedaan. Het is mooi en leerzaam en confronterend tegelijk. Je komt jezelf telkens tegen en je ziet hoe ver je als mens nog te gaan hebt: Om de ander echt te bereiken, moet je eerst zelf bereikbaar zijn.

Huidhonger in tijden van Corona

Mon, 20 Apr 2020 16:52:00 GMT

Huidhonger in tijden van Corona, wie kent het niet?

Een aantal jaren geleden toen de pioniers van platonisch knuffelen of knuffeltherapie in opspraak kwamen, werden ze onthaald met opgetrokken wenkbrauwen. “Wat een onzin!” dacht men. Hoe zielig moet je wel niet zijn om een wildvreemde te betalen om je vast te houden. De behoefte aan knuffelen en geknuffeld worden, dat moet je toch uit jouw sociale omgeving kunnen halen? Een paar jaar geleden las ik een tweet van een slimme mevrouw, iemand die ik intellectueel hoog had zitten. Zij maakte een man publiekelijk te schande omdat hij op social media had gedeeld hoeveel plezier en emotionele ondersteuning hij ondervond aan platonisch knuffelen. Ik heb haar vriendelijk aangesproken op haar kortzichtigheid: dat je pas recht van spreken heb wanneer je werkelijk in de schoenen van een ander hebt gestaan. Het resultaat was een ontvolging en een block.

Platonisch knuffelen als antwoord op huidhonger

Kortgeleden kwam in Nederland het begrip Huidhonger onder de bevolking. Hoewel het begrip redelijk werd ontvangen als logisch, werd het vooral geassocieerd met babies, zieke mensen, mensen met een beperking en demente ouderen. Het was iets waar men aan “leed”. Wie betaalt nou geld om te worden geknuffeld? Vroeg men zich af; (gemakshalve vergetend dat wij 25 jaar geleden een soortgelijke vraag stelden: Wie gaat nou op zoek naar de liefde via internet?) Betaald knuffelen was iets voor kluizenaars, losers en andere maatschappelijk niet-geslaagden. Deze zielige mensen leden aan huidhonger.

En toen kwam Corona.

Corona; met al haar beperkingen waar niemand omheen kan. Dankzij Corona hebben veel mensen ontdekt dat zij meer dan alleen een “pratend hoofd” zijn, maar dat ze ook een lichaam hebben. Dankzij de gedwongen vertraging en verstilling als bijproducten zijn we bewust of onbewust, aan het zelfreflectie geslagen.
Zoals er wonderbaarlijk nu ineens wilde dieren te zien zijn in de straten van grote steden door de afwezigheid van mensen, is er een soortgelijk fenomeen gaande binnen de mens:
Het hoofd/Ego hoeft niet meer zo nodig te hollen en doet een stapje terug. Mede dankzij een vermindering van bepaalde soorten “afleiding”, komt het lijf op de voorgrond. Het lijf heeft nu eindelijk de spreekstok in handen en er komen heel andere vragen naar boven.

Aanraking en aangeraakt worden zit in ons DNA

Waar ben ik nog nieuwsgierig naar? Weet ik nog hoe te verlangen en hoe te vragen naar datgene waar ik naar verlang? Wat geeft me voldoening? Waar sta ik mee in verbinding? Hoe kan ik met- en in mijn lichaam waarnemen? Ben ik nog in staat om via mijn handen genot te ervaren of zijn ze uitsluitend werktuigen geworden?

Je leest, ziet en hoort het tegenwoordig overal. Op social media stikt het van de mensen die er eindelijk openlijk voor uit komen. Wij hebben huidhonger. Het is een oerdrift: je kan het heel lang negeren maar nooit uitschakelen.
Aanraken en aangeraakt worden zit in ons DNA. Het gaat over geven en ontvangen (niet nemen, dat is iets anders). Respect voor grenzen en consent vragen. Huidhonger legt onze kwetsbaarheid en verlangen naar een gezonde intimiteit bloot. Het pleit voor een herziening van ieders persoonlijke rangschikking van alles wat waarde heeft.

Huidhonger herinnert ons aan het feit dat we ooit aanraking als universele oertaal hanteerden.

Hulde aan huidhonger.